بنظرم زندگی مثل کالسکه می مونه .... یه کالسکه که اسبهایی به سرعت تروجان دارن. اون اول زندگی و خوش خوشی هات به سرعت برق می گذره ...یه کم که بزرگتر میشی چرخهای گاری از خالت دایره به مربع تغییر پیدا می کنه...تا هم سرعتش کم بشه و هم اینکه و دست اندازهای زندگی اذیت بشی... آخرش هم که توی دریایی از غم و غصه و پریشونی داری غرق می شی..چرخهاش کلاْ در میآد ....وسط راه توی هزار تا بدبختی نگهت می داره....حالا خودتی که باید تصمیم بگیری .....کاش زودتر به مقصد برسم!!!