یادم هست دورانی را که نوار کاست توی ماشین هم سر ایست بازرسی چک میشد......ترس این بود که مبادا چیز مستهجنی لای ریتم و رنگش مخفی شده باشد.یا یک هیولایی، جنی، غولی، چه میدانستیم؟؟؟؟!!  توی خیابان، گوشی واکمنی اگر تو گوشت دیده میشد، چپ چپ نگاهت میکردند و میشد که کنجکاو مقدسی وارد عمل بشود و تو چند حرف درشت بشنوی و نوارت را از دست بدهی و شاید هم یک کشیده نوش جان کنی!!!!
صدای ضبط صوتت را که بلند میکردی، حواست بود که همسایه میفهمد، بد میشد!!! ترانه تهاجم فرهنگی بود(هنوز هم باید باشد) و غنا حرام(همچنین) !!!! ترانه مبتذل بود و غنا تو را از یاد خدا غافل مبکرد !!! یک نوار لس آنجلسی که گوش میدادی، هم گناهکار میشدی و هم مجرم!!!!

کاش میشد این را هم بیخیال شوم...از این هم بگذرم، اما وسواس دانستن این یکی، فعلا که رهایم نمیکند. مثله وسواس برداشتن چیزی که از بس ریز است ، معلوم نیست - چی هست - از روی پتوی محقر کف اتاق کوچک، مثله حساسیتی که به صدایی پیدا کنم و هر باره بلند تر از دفعه قبل می شنومش و هر بار اعصاب خوردکن تر میشود!مثل وقتی که اسم کسی یادم نمی آد و انگار تا دیوانه ام نکند ول کن نیست و ..... باز هم یادم نمی آد!

همیشه به من گفتن: " قدر اونایی که کنارت بودنو بدون" ! تو هم که همیشه کنارم بودی حتی اون روزی که دیر به جلسه امتحان رسیدم و تو با معلم حرف زدی تا از من امتحان بگیره ! و من اصلا یادم نمیره که تقصیر تو نبود که من زمان امتحانو از تو پرسیدم!!!
شده تا حالا بین قلب و عقلت سرگردون بشی ؟!!
برای من پیش اومده.....چندین بار .......تو خوب میدونی.....یه بارش به خاطر تو بود......همون وقتی که به ندای قلبم گوش کردم و بهم گفتی "احمق" !!!
تو اما خوب نمیدونی که فاصله بین حماقت و جسارت بیشتر از فاصله آرزوهای تو با دغدغه های منه!!!

آری ...... من از تقلید سخن میگویم و از رکود اندیشه ها که در باور من همان ریاست.... آنکه مرا و تو را به تقلید میخواند ...... دو فرضیه بیش ندارد:
یا خود نیز، در حال مرور سر مشق کورکورانه خویش هستی و مورد سو ء استفاده یا آنکه قصد دارد تو را به نفع خویش، مصادره کند........
نظرت چیست؟؟؟ دوست داری کدامیک از اینها باشی؟؟!!

خوب!!! تسلیم.....! من باختم!!! از این بالاتر؟؟؟؟
دیشب حول و حوش ساعت ۷ با وحید یکی از رفیقام بیرون بودم.....اصلا حالش خوب نبود.....هر چی بهش میگفتم چته چیزی نمیگفت....... تا اینکه لب باز کرد و گفت..... ۶۰ تا قرص خورده بود !
۳۰ تا آرام بخش و ۳۰ تا قرص قند..........
الان بیمارستانه...........................

یکسال گذشت به تندی آه، به کندی غم، به سرعت عمر و به آهستگی فراق!
سه شنبه حنانه یکی از دوستام بهم زنگ زد گفت بیا بیرون بعدش گفت بریم آموزشگاه شما! همین که کلید آموزشگاه رو انداختم و در رو باز کردم دیدم کلی از رفقا نشستن و دارن تولدت مبارک میخونن! واسه اولین بار شمع فوت کردم و کیک بریدم! دستشون درد نکنه!دو روز زود تر گرفتن که غافلگیر شم!

حتما خالی از اعتماد شدن را تا به حال تجربه کرده ای؟! حس بدیست، لحظه های زندگی بوی خیانت میگیرد و این میان، آرامش، سرمایه ایست که نابود میشود!!!!!........

بحران های درونی ام را با چیپس و ماست در تلویزیون دیده ام و دیگر چی بنویسم که مجبور نباشم با فتوشاپ رویش را خط خطی کنم؟؟؟!!!!!